Archive for the ‘By Deepak Kharel’ Category

J & K: A New Reality

Posted: August 13, 2019 in By Deepak Kharel

 

Ajai Sahni

Publisher & Editor, SAIR; Executive Director, ICM

There is an evident element of constitutional skulduggery in the Government’s rescinding of the special status of Jammu & Kashmir (J&K) under Article 370, as well as the division of the State and its reduction to two Union Territories. The matter has already been taken to the Supreme Court, with several petitions already filed. Significantly, the Supreme Court has declined an ‘urgent hearing’ on the case.

The debate on constitutionality is likely to linger on till the Supreme Court pronounces on the subject. The debate on ‘sentiments’ of the people of Kashmir will persist indefinitely. Neither is likely to impact significantly on reality. There are new “facts on the ground” in J&K and the now separate Ladakh. A fait accompli has been established and in the environment of a majoritarian juggernaut, it seems unlikely that this will be reversed. Shocked adversaries will simply have to deal with these new realities as best they can.

The reaction has been divided between triumphalism in the Hindutva Right, and extends along the spectrum from dismay to dire imaginings among those opposed. On both sides, there is much wishful thinking. Votaries of the Government and of the Hindutva fold would have us believe that the situation in the State, and including the Valley, is ‘normal’ – though the criteria for ‘normalcy’ in a region under 24-hour lockdown, massive armed state presence and a comprehensive communications shut-down, remain evidently undefined – and that everyone is celebrating the Government’s sagacious decision. At the other end, the occasional protests that have been witnessed in the Valley are being projected as a massive and unprecedented upsurge, a prelude to a complete and irresistible breakdown. As one commentator summed up the dichotomy of views, “Palestine or Shangri La?”

The reality, of course, is neither.

Violent mass protests in the Valley are not something that has emerged just after the scrapping of the State’s special status. They have a long history, with a disruptive peak attained in the early months of the insurgency in 1990, when there was a near-complete breakdown of order as an unprepared administration and security apparatus struggled to cope with the beginnings of terrorism and popular anti-state mobilization. The past decade has seen almost daily incidents of ‘stone pelting’, with another peak in 2016, in the wake of the Burhan Wani killing in July that year.

It must be abundantly clear that, given the comprehensive clampdown and massive saturation of Force in the State, and particularly the Valley, nothing comparable is in evidence, or even envisaged in the foreseeable future, despite the ‘10,000 protestors’ claimed by BBC at Soura in Srinagar. This report was denied by the Government despite video evidence showing significant crowds – though the numbers claimed are difficult to verify from the visuals. Several small protests have been reported in the Valley after a relaxation of restrictions for Friday prayers on August 9, resulting in a restoration of curbs once again. A relaxation was announced on August 11, and would continue through Eid on August 12. At the time of writing, no report of violence during Eid has yet been received.

While news flows from the Valley have obviously been affected, no significant incident of terrorism has been recorded since the clampdown preceding the rescinding of J&K’s special status and the State’s reorganisation. The South Asia Terrorism Portal, moreover, records just one violation of the Ceasefire Agreement (CFA) by Pakistan along the Line of Control (LoC) in the Rajouri District on August 6, and retaliatory Indian fire, after the Article 370 decision and State reorganisation. One infiltration attempt was also recorded in the Machil Sector of Kupwara District on the same date, resulting in an exchange of fire with Indian troops, in which one Indian soldier was injured. Intelligence sources, however, warn that a Jaish-e-Mohammad (JeM) suicide squad has entered Jammu & Kashmir, tasked to inflict ‘maximum casualties’.

Nevertheless, a reaction to the Government’s moves is inevitable, both domestically and led from Pakistan. The saturation of Forces can defer this, even as the very substantial intelligence flows to agencies, particularly in the Valley, would tend to mitigate much of this reaction, at least in terms of a sustainable movement. In the foreseeable future, however, a few terrorist operations, including potentially major attacks, could succeed. The Pakistan Army Chief General Qamar Javed Bajwa’s declaration that the Army would “go to any extent” to support the Kashmiri separatists gives ample indication that the Pakistani establishment and its Inter Services Intelligence (ISI) will mobilize its captive terrorist formations for escalating operations in J&K, and possibly across India. Crucially, however, over the years, terrorist support networks in J&K and across India have weakened. While some escalation must nevertheless be anticipated, any disproportionate descent into chaos is unlikely. New Delhi’s ‘coup’ and the succession of actions preceding it – including actions against overground workers, terrorist finance networks and separatist leaderships – have clearly shifted the initiative, dramatically altering the ground situation in J&K. Any upsurge in terrorism or in violent mass mobilization is unlikely to create an existential threat for the Indian state. While a steady recruitment of locals to terrorist ranks has been ongoing over the past nearly three years, their capacities and capabilities have been poor, with occasional exceptions. Even if Pakistan provides a dramatic augmentation of support and cadres from across the border, resulting in some increase in terrorism, this is unlikely to have sufficient impact to alter the equation that has now been established.

The Centre’s actions in J&K have injected a significant measure of uncertainty into the environment. It is, however, useful to recall that the State has survived a high intensity conflict (with more than a thousand fatalities each year, peaking at 4,177 fatalities in 2001) through seventeen years, between 1990 and 2006. Despite the bloodshed and the suffering, it is must be recognized, there has been no existential threat to Indian integrity, and no weakening of will in any of the intervening regimes over the past decades of terrorism. This is unlikely to change now.

However, the Centre’s decision has deep flaws, and the manner of its execution – while extraordinarily efficient in these early stages – fundamentally alters the political environment, not only in J&K, but across India. Deceit, disinformation, misdirection and outright falsehoods have been brought centre-stage. These may be excellent elements in strategies of war, but are deeply questionable when you are dealing with your own people within a democratic framework. Crucially, the use of high constitutional office and, particularly, of senior military officers for the propagation of falsehoods can only have a deeply corrosive impact on these institutions. It is useful to recall that a range of dubious justifications were presented to Parliament as well – the purported poverty and backwardness, the educational deficits, the ‘worsening’ security situation, the immediate threat of catastrophic attack, among others – which did not, in fact, reconcile with the realities of J&K, or with the Government’s own claims at different times.

The constitutional evasions and manipulation – while not without precedent – are also pushing the country towards an environment where sheer majoritarian force, and not the spirit of law, defines outcomes. These factors have been infinitely compounded by a rising communalism and the coarseness of commentary emanating from the Hindutva fraternity, including individuals holding high office, and loutish comments, particularly relating to Kashmiri women or the acquisition of real estate in J&K.

Crucially, the scope of restoring a ‘normal’ and constitutional politics, particularly in the Valley, has been enormously diminished. The soft separatism of the Valley’s constitutional parties is no longer viable, even as the scope of communal accommodation has shrunk. Obviously, an election is due, and it will provide opportunities either for the existing political formations to participate, or for an alternative leadership to emerge. The present rhetoric appears to suggest that most of the existing Valley parties may take a radical pro-separatist stand. In this case, the trajectory of separatism in the reconstituted Union Territory will define their future. Any alternative leadership that may emerge, or that may be ‘manufactured’ by the Centre, may not have significant popular support in the Valley – and participation in the election is likely to be low. But eventually, whoever wins the electoral contest will begin to exercise significant influence in terms of access to and distribution of state resources. Parties that refuse to participate will tend to be marginalised, or forced back into the electoral process at a later date.

It is necessary to understand that a new reality has been created in J&K, new “facts on the ground” have been established, whether we agree with them or not. The long term impact will depend on the policies adopted by the Government under the new structure, and particularly and immediately in the handling of the expected reaction in the Valley. If there is a heavy-handed, unsympathetic, indiscriminate and repressive approach, this could compound security vulnerabilities. On the other hand, if political and administrative initiatives are able to absorb the immediate reaction, the long term threat is likely to diminish.

The crucial impact of these moves in J&K, however, is on the wider national context: in the erosion of constitutional norms, the undermining of institutions, the rising communalism of the environment, the overwhelming and disturbing shift towards the religious right, and the emergence of a whole new paradigm, where the ruling party’s ideological objectives and electoral commitments will be the principal movers of policy and strategy, with little concern for long term outcomes. Those who seek to bind the nation by force may well unravel the constitutional fabric that holds its infinite diversity together.

Courtesy: South Asia Terrorism Portal

Advertisements

केन्द्रीय अनुसन्धान ब्युराेले पक्राउ गरेका गुम्बे ।

काठमाडौं– प्रहरीले रुपन्देही र काठमाडौंमा भएका दुई फरक घटनामा गोली प्रहारगर्ने मुख्य आरोपीलाई पक्राउ गरेको छ । केन्द्रीय अनुसन्धान ब्युरो (सिआईबी) ले रुपन्देहीका नेकपा एमालेका कार्यकर्ता दुर्गा तिवारी र निर्माण ब्यवसायी शरदकुमार गौचन उपर गोली प्रहारगर्ने बाघमारे भन्ने श्यामबहादुर गोम्बीलाई पक्राउ गरेको हो । गोम्बी मनोज पुन भन्ने मनोज बुढामगरका मुख्य सहयोगी हुन ।
ब्युरोका अनुसार असोज २३ गते निर्माण ब्यबसायी महासंघका अध्यक्ष गौचनलाई गोली प्रहार गरी हत्या गरेको घटनामा गोम्बी प्रत्यक्ष संलग्न रहेका थिए । बाराका गोम्बी चितवनमा डेरागरि बस्थे ।
यस्तै गोम्बी गत वर्ष पुस ४ मा रुपन्देही, देवदह खैरहनीमा तिवारीलाई गोली प्रहार गरी हत्या गरेको घटनामा समेत प्रत्यक्ष संलग्न रहेका थिए ।
पक्राउ आरोपीलाई ब्युरोले थप अनुसन्धान र कारवाहीका लागि महानगरीय प्रहरी परिसर काठमाडौंमा पठाएको छ ।

 

काठमाडौं– देवदहका बलु भन्ने बसन्त पौडेलको हत्यामा भारतको बिहारबाट भित्रिएको मोटरसाईकल, इटालियन नाईन एमएम क्यालिबर पेस्तोल र मनोज पुन भन्ने मनोज बुढामगरकको लगानी र ब्यवस्थापनमा भएको तथ्य प्रहरीले सार्वजनिक गरेको छ।
केन्द्रीय अनुसन्धान ब्युरो (सिआइबी) र प्रदेश प्रहरीले गरेको संयुक्त अनुसन्धानमा पुस २१ गते हत्या गरिएका बलुको हत्यामा संलग्न पटके अपराधीलाई मनोज र उनका सहयोगी सोमबहादुर आलेले निर्देशन दिएको तथ्य खुलेको हो ।
घटनामा प्रत्यक्ष संलग्न दुईजनालाई केन्द्रीय अनुसन्धान ब्युरो र संघिय प्रहरी इकाई कार्यालयको संयुक्त टोलीले पक्राउ गरेको हो ।
रुपन्देही देवदह नगरपालिका खैरेनी चोक बस्ने बलु भन्ने बसन्त पौडेललाई ढेकार स्थित आफ्नै काठ फर्निचर मिलमा मोटरसाईकलमा आएका दुइजनाले गोली प्रहार गरि हत्या गरेका थिए । प्रहरीले घटनामा संलग्न रहेका नवलपरासीका पदम चौधरी र सुनसरीका महेन्द्र भन्ने महिनारायण चौधरीलाई पक्राउ गरेको हो ।
प्रहरीका अनुसार पदम २०७४ साल बैशाखमा कारागारबाट अपहरण तथा शरिर बन्धक मुद्दामा सजाय भुक्तान गरि छुटेको र महिनारायाण् २०७४ साल जेष्ठ १५ गते कारागारबाट हातहतियार खरखजना मुद्दामा सजाय भुक्तान गरि छुटेका पटके अपराधी हुन ।
दुबैले मनोज पुन भन्ने मनोज बुढा मगर र सोमबहादुर आले लगायतको सम्पर्कमा रहि घटना घटाउन मोटरसाईकल सुरक्षित राख्ने, मृतकको घर तथा कारखाना अवलोकन गर्ने, मोटरसाईकल चालकको व्यवस्थापन गर्ने, मनोजले पठाएको हातहतियार गोलीगठ्ठा सुरक्षित राख्ने, घटना पश्चात सुटर तथा मोटरसाइकल चालकलाई भाग्नको लागी सुरक्षित बाटो देखाउने र गोली हान्दा प्रयोग गरेको पेस्तोल, कट्टा तथा बाँकि गोलीहरु सुरक्षित राख्ने काम गरेका हुन ।
महिनारायणले घटनाको दिन पेस्तोल लिई सुटरसँगै घटनास्थल गई हतियार ताकी गोली हान्न सघाएको, गोली हाने पश्चात सुटरलाई उक्त मोटरसाइकलमा राखी भागेको, घटना पश्चात आफ्नो साथमा रहेको हतियार तथा सुटरको साथमा रहेको हतियार जङ्गलमा सुरक्षित राख्ने काम गरेका थिए ।

प्रहरीले अपराधमा प्रयोग गरिएको लु ४ प १४ नम्बर लेखिएको ग्ल्यामर मोटरसाईकल भारत बिहारको भवानपुर भैसाली बस्ने बिनय कुमारको नाममा रहेको तथ्य पत्ता लगाएको हो ।
बलुको हत्या लगत्तै व्यूरोबाट प्रहरी वरिष्ठ उपरिक्षक घनश्याम अर्याल र नायव उपरिक्षक भिष्म हुँमागाइ सहितकाे अनुसन्धान टोली खटाएको थियो । यस्तै संघीय प्रहरी ईकाइ कार्यालय भैरहवाबाट प्रहरी नायब उपरिक्षक धर्मराज भण्डारीको कमाण्ड घटनाको अनुसन्धानमा खटिएको थियो। टोलीले जिल्ला प्रहरी कार्यालय प्रमुख प्रहरी उपरिक्षक श्यामलाल ज्ञवालीको प्रत्यक्ष सम्पर्क तथा संलग्नतामा अनुसन्धान कार्य गरेको हो ।

काठमाडौं– काठमाडौं उपत्यकामा श्रृंखलावद्ध चोरी र डकैतीमा संलग्न एकजना कुख्यात डाँका सदरखोर डिल्लीबजारको काँडेतार काटेर भागेका छन ।
महानगरीय प्रहरीमा दुई दर्जनभन्दा बढि चोरी, लुटपाट र डकैतीमा संलग्न रहेको सूचीमा रहेका टिकाबहादुर थापा मगर नाम भएका टिके डाँका बिहीबार राती कारागारको सुरक्षा प्रवन्धलाई चुनौती दिदै भागेका हुन ।
महानगरीय प्रहरी प्रमुख एआइजी जयबहादुर चन्दले टिकाबहादुर फरार भएको पुष्टिगर्दै खोजी कार्य जारी रहेको पर्दाफासलाई बताए । उनका अनुसार कारागारभित्र रहेको कारखानाको काँडेतार काँटेर उनी फरार भएका हुन ।
प्रहरी उच्चस्रोतका अनुसार काराखानामा नियमित गन्तीगर्ने सुरक्षा अधिकारीको लापरवाहीका कारण टिकाबहादुर भागेका हुन । सुरक्षा अधिकारीले गन्तीमा छुटाएका टिकाबहादुर त्यही मौकामा राती भागेका हुन । उनका साथ भागेका अन्य एक कैदी तत्काल पक्राउ परेपनि उनी भाग्न सफल भएका हुन ।
‘एकजना चोरी मुद्दाका बन्दी कारागारबाट फरार भएका छन, फरारको खोजी र सुरक्षाका बिषयमा आन्तरिक छानबिन भै रहेको छ’ एअाइजी चन्दले भने ।

को हुन टिके डाँका 
सागर बोलाउने, नागरिकताको नाम टिकाबहादुर थापा मगर तर प्रहरीका लागि ‘टिके डाँका’। टिकेका बिषयमा जति प्रहरी र अड्डा अदालतलाई जानकारी छ, त्यही अनुपातमा टिके पनि प्रहरी र अड्डा अदालतका बिषयमा जानकारी राख्दछन् । २०६४ पछि पटक–पटक गरि पाँच वर्षसम्म सुधार गृह९कारागार० बसेका टिके पछिल्लो पटक गत असार ७ मा पक्राउ परि २६ लाख रुपैयाँ बुझाएर छुटेका थिए ।

महानगरीय प्रहरी अपराध महाशाखाले मंगलबार पक्राउ गरेका टिके बारम्बार सुधारका लागि सुधार गृहमा राखिएपनि पुरानै पेशामा फर्कने अभियुक्तमध्ये एक हुन । काठमाडौं उपत्यकालाई कार्य क्षेत्र बनाएका टिके १५ घटनामा संलग्न रहेको प्रहरीसँग अनुसन्धान प्रमाण छ । बाँकी एक दर्जन बढि घटनामा उनको संलग्नता हुनसक्ने आशंकामा महाशाखाले अनुसन्धान गरिरहेको छ ।

‘काठमाडौंमा नगद लुटपाट भए शंकाको पहिलो घेरामा पर्ने अभियुक्तमध्ये एक हुन, यसपटक दशीप्रमाण सहित नियन्त्रणमा लिएका छौ,’ महाशाखा प्रमुख एसएसपी सर्वेन्द्र खनालले भने । उनका अनुसार टिके काठमाडौंमा रहेको सूचना पाएपछि पच्छ्याई रहेको टोलीलाई समेत आक्रमण गरेर उनी भाग्न खोजेका थिए । महाशाखाले टिकेलाई मनहरा क्षेत्रबाट मंगलबार पक्राउ गरेको हो ।

भक्तपुर कौशलटारमा रहेको एनआईसी एशिया बैंकबाट नगद निकाली गठ्ठाघर जादै गरेकी मन्दिरा अधिकारीको लेडिज ब्याग खोसेर भागेका अज्ञात ब्यक्तीको खोजीमा जुटेको प्रहरीले टिकेलाई पक्रेको हो । अधिकारीले बैंकबाट रकम निकालेपछि टिकेले लुटेका थिए । प्रहरीले अधिकारीबाट लुटपाट भएको ६ लाखमध्ये तीनलाख उनको कोठाबाट बरामद गरेको छ। प्रहरीले टिकेको कोठाबाट अधिकारीको नाममा जारी भएको सवारी चालक अनुमति पत्र , एमकला भन्डारीको नागरिता प्रमाण पत्र , ढाका को लेडिज ब्याग , एम कला भन्डारिको ग्लोबल आईएमई बैंकको चेक बुक तथा लुटपाट गर्दा प्रयोग गरेको ज्याकेट जुत्ता समेत फेला पारेको हो ।

महाशाखाका अनुसार टिकेलाई पहिलो पटक २०६४ बैशाख ६ मा डाँका घटनामा पक्राउ गरिएको हो । दोस्रो पटक २०६५ जेठ ५ मा पक्राउ परेका टिके त्यसको तीनवर्षपछि २०६८ असार ३४ मा मोटर साइकल चोरी घटनामा पक्राउ परेका थिए । सो वर्ष कारागार गएका टिके चैत ५ मा छुटेका हुन । यस्तै पुनः २०६९ साउन ३ मा पक्राउ परेका टिके धरौटीमा रिहा भएका हुन। पछिल्लो पटक उनी गत वर्ष असारमा २६ लाख धरौटी बुझाएर छुटेपछि पुनः लुटपाट र चोरीमा संलग्न हुदै आएका थिए ।

महिला र नगद पहिलो निशाना

प्रहरी अनुसन्धानमा टिकेको समुह संलग्न अधिकांश घटनाका पीडित महिला रहेका छन । यस्तै टिकेको समुहले वित्तिय संस्थाबाट रकम निकालेर निस्किएका महिलालाई पहिलो निशाना बनाउने गरेको अनुसन्धानमा खुलेको हो ।

महाशाखाका अनुसार यस वर्ष असोज देखि पुससम्म भएका पाँच घटनामा चार घटनाका पीडित महिला रहेका छन । यस्तै घटनामा टिके समुहले आफैले चोरी गरेका मोटरसाईकल प्रयोगगर्दै आएको थियो ।

टिकेको समुहले पुस २२ गते मन्दिरा अधिकारीको ६ लाख, मंसिर १९ गते यमकला भण्डारीको तीनलाख ६० हजार, मंसिर ५ गते सुस्मिता सुवेदीको करिब ७५ हजार लुटपाट गरेको हो । भक्तपुर कटुन्जेमा रहेका इस्ट इन्टरनेशनल मनि ट्रान्सफरबाट रकम निकालेकी सुबेदी, भन्डारीले सहकारी बाट निकालेको रकम लुटपाट भएको थियो । यसै वर्ष असोज १४ मा भक्तपुर राधे राधे मन्दिर नजिकबाट मायादेबी उप्रेतीको साथमा रहेको ९३ हजार रुपैयाँ, असोज ५ मा काभ्रेको बनेपा तरकारी बजारमा कन्ट्री डेभलपमेन्ट बैकमा जम्मा गर्न लगिरहेको तीन लाख ७० हजार लुटपाटको प्रयासमा टिके समुह असफल भएका थिए ।

महाशाखाका अनुसार टिके समुहले २०७२ बैशाख २७ मा वाफलस्थित कोहिनुर हाउजिङको नजिकै सिता श्रेष्ठको २ तोलाको सुनको सिक्री लुटेका थिए । यस्तै सोही दिन बुद्धनगरमा उर्मिला कडेलको ३ तोलाको सुनको सिक्री लुटेर टिके समुह फरार रहेको थियो ।

महाशाखाका अनुसार २०७१ माघ २१ मा नयाँ बानेश्वर ह्वाईट हाउस कलेज नजिकबाट ग्लोबल आईएमई बैंकबाट निकालेको सरस्वती आचार्यको १८ लाख ८५ हजार र सोही वर्ष पुसमा सुमित्रा अधिकारीको साथमा रहेको ७० हजार तथा कात्तिकमा शनी इन्टरप्राइजेज कपनवाट रकम निकालेर पैदल हिडिरहेको अवस्थामा प्रेरणा राईको एकलाख ५५ हजार लुटपाटको घटनामा यही समुह संलग्न रहेको थियो ।

मोटरसाईकल र गाडी चोरी

नगद नभए महिलाले लगाएका सुनका गरगहना समेत लुछेर भाग्ने टिके समुहले एउटा बलेरो गाडी र तीनवटा मोटरसाईकल समेत चोरी गरेको महाशाखाले जनाएको छ । पछिल्लो पटक जेठ एकमा टिके समुहले महाराजगन्जस्थित शिक्षण अस्पतालको पार्कीङबाट राम थापाको बा।७४ प।३६३२ नम्बरको निलो रंगको मोटर साईकल चोरी गरेको हो ।

यस्तै गत वर्ष जेठ २१ गते बौद्ध भाटभटेनीमा पार्किङ गरेको राम काजी श्रेष्ठको मोटरसाईकल टिके र तेजवहादुर तामाङले चोरी गरेका थिए । सोही वर्ष जेठ मसान्तमा सोही स्थानबाट विष्णुवहादुर गुरुङगको बा।६ च ७६९८ नम्बरको बोलेरो गाडी चोरी गरी मकवानपुर पदमपोखरीमा लगि लुकाई छिपाई राखेका थिए । प्रहरीले गाडी बरामद गरि सम्बन्धीत धनीलाई बुझाएको थियो । यस्तै गत जेठ २० मा पुरानो बानेश्वरबाट जीवन शर्माको बा।६८ प। ९०१८ नम्बरको पल्सर मोटरसाईकल, २०७१ चैतमा ओम अस्पताल चाबहिलबाट राम श्रेष्ठको बा।६७ प। ८४६८ नम्बरको निलो कालो रंङको पल्सर मोटरसाईकल चोरी गरेको अनुसन्धानमा खुलेको छ ।

महाशाखाका अनुसार चोरी गरेको मोटरसाईलको प्रयोगगर्दै नक्कली नम्बर राखेर लुटपाटका घटना गर्ने गरेको थियो । प्रहरीका अनुसार ८९५७ र ९०६३ नम्बरको प्लेट राखेर लुटपाट भएको हो ।

( नागरिक दैनिककाे अनलार्इन संस्करणमा प्रकाशित पुरानाे अालेख) 

टिके डाँकाको राम कहानी नागरिक दैनिकमा दीपक खरेलको कलमबाट ः

कुख्यात ‘टिके डाँका’ पक्राउ

बरामद अाखेटाेपहार सहित पक्राउ अाराेपीलार्इ सार्वजनिक गर्दै प्रदेश ४ प्रहरी

काठमाडौं– दुर्लभ तथा संरक्षित बन्यजन्तुको अवैध चोरीशिकारी र आखेटोपहारको अवैध कारोबार बिरुद्धको अप्रेशनमा प्रहरीले ठुलो सफलता पाएको छ ।
केन्द्रीय अनुसन्धान ब्युरोले तनहुँ प्रहरीको सहयोगमा गरेको अप्रेशनमा ठुलो परिमाणमा दुर्लभ ध्वाँसे चितुवाको छाला र हड्डी सहित कारोबारीलाई पक्राउ गरेको हो ।

राजमार्गमा ब्युराे र स्थानिय प्रहरीकाे कारवाही

प्रहरीले आबुखैरेनी गाउँपालिका–४ पुलजिपस्थित पृथ्वी राजमार्गबाट नुवाकोटको शिवपुरी गाउँपालिका बस्ने २८ वर्षीय भिमबहादुर तामाङ र गोरखाको सुलीकोट–२ बस्ने ३५ वर्षीय ईतबहादुर घलेलाई चितुवाको छाला ३ थान, सोको हड्डी ५ केजी ५ सय ५० ग्राम सहित मंगलबार पक्रेको हो ।
ब्युरोका अनुसार काठमाडौंबाट पोखरातर्फ जाँदै गरेको बा.१५ च ७४५६ नम्बरको स्कारपियो गाडीलाई केन्द्रीय अनुसन्धान ब्युरो र ईलाका प्रहरी कार्यालय आबुखैरेनीको संयुक्त टोलीले खानतलासी गर्दा गाडीमा सवार तामाङ र घलेलाई उक्त वस्तु सहित पक्राउ गरेको हो ।
यस सम्बन्धमा प्रहरीले आवश्यक अनुुसन्धान गरिरहेको छ ।

काठमाडौं– प्रहरीले काठमाडौंकै प्रतिष्ठितमध्ये एक मानिएको शालिमार ज्वैलर्सका संचालकलाई सुन तस्करीको आरोपमा पक्राउ गरेको छ ।
केन्द्रीय अनुसन्धान ब्युरोको टोलीले गत पुस २१ मा बरामद साढे ३३ किलो सुन तस्करीको घटनामा प्रतिवादी बनाईएका शालिमार ज्वैलर्सका संचालक राहुल गोयललाई पक्रेको हो । ब्युरोले दुबईबाट तस्करी गरि भित्राएको साढे ३३ किलो सुन विमानस्थल बाहिरबाट बरामद गरेको थियो
ब्युरोले अनुसन्धानको क्रममा १२ जना प्रतिवादीहरु पक्राउ गरी ३३ जना प्रतिवादीहरु बिरुद्द संगठित अपराध अन्तर्गत अनुसन्धान गरी जिल्ला सरकारी वकील कार्यालय काठमाण्डौ मार्फत मिति चैत्रमा काठमाण्डौ जिल्ला अदालतमा मुद्दा बुझाएको थियो ।
संगठित अपराध मुद्दामा संलग्न भई फरार रहेका भारत राजस्थान गंगानगर स्थायी ठेगाना भएका राहुललाई पुस २६ मा ब्युरोले पक्राउ गरेको हो ।

काठमाडौं– गृह मन्त्रालयले सशस्त्र प्रहरी बलको हल्चोकस्थित मुख्यालयमा पुस ४ मा भएको आगलागी प्रमाण नष्टगर्ने उद्देश्यबाट योजना बनाएर गरिएको निश्कर्ष सहित अनुसन्धानको जिम्मेबारी केन्द्रीय अनुसन्धान ब्युरोलाई दिएको छ ।
सशस्त्रको स्टोर रुममा पुस ४ गते एकाबिहानै आगलागी भएको थियो । घटनामा २०६१ पछिका महत्वपूर्ण कागजपत्र जलेर नष्ट भएका थिए । घटनाको अनुसन्धानका लागि गृह मन्त्रालयले एकजना सहसचिवको नेतृत्वमा पाँच सदस्यीय छानबिन समिती पुस ५ मा गठन गरेको थियो ।
मन्त्रालयका अनुसार छानबिन समितीले पुस २३ मा बुझाएको प्रतिवेदनमा सुनियोजित तरिकाले श्रेष्ता तथा कागजपत्र जलाउने उद्देश्यले आगलागी भएको निश्कर्ष निकालेको हो ।
छानबिन समितीले सशस्त्र प्रहरीको आर्थिक प्रशासन निर्देशनालय र सो मातहत रहेका शाखा कर्मचारीलाई तत्काल हटाएर अनुसन्धानको जिम्मेबारी सिआईबीलाई दिन भनेको हो ।
घटनाको प्रारम्भीक अनुसन्धान गरिरहेको महानगरीय अपराध महाशाखाले यसअघि नै सशस्त्रका नायब निरीक्षक र हवल्दारलाई पक्राउ गरेर कारवाही गरिरहेको छ ।
नेपालको सुरक्षा इतिहासमा पहिलो पटक एउटा सुरक्षा संगठनले भ्रष्टाचार ढाकछोपगर्न आफ्नै मुख्यालयमा आगलागी गराएको हो ।

हेर्नुहोस गृह मन्त्रालयको प्रतिवेदन सक्षिप्त विवरण

Home Ministry Report